Bir markanın web sayfasını, basılı kartını ve kısa videosunu yan yana koyduğumda aralarındaki akrabalığı arıyorum. Logo bu akrabalığın görünen parçalarından biri. Yazının sesi, bilginin sırası, boşluğun kullanımı ve dikkat isteyen yerlerin nasıl işaretlendiği de aynı aileye ait olmalı. Tasarım çalışmasını bu kararların birbirini desteklediği bir düzen olarak ele alıyorum. Böylece yeni bir yüzey hazırlarken neyi koruyacağım, neyi yeniden düşüneceğim daha açık oluyor.

01 /

Görsel tercihe bir görev vermek

Bir renk paleti seçtiğimde renklerin görevlerini de tarif etmek istiyorum. Ana metin, yardımcı açıklama, vurgu ve zemin birbirinden nasıl ayrılıyor? Örneğin sıcak bir rengi hem bütün başlıklara hem her kutunun kenarına hem de butonlara dağıttığımda, dikkat için ayırdığım işaret sıradanlaşabilir. Paletin kullanılabileceği yerleri tanımlamak, tasarımın sonraki versiyonlarında aynı öncelik sırasını korumama yardım ediyor. Bir değerin neden orada bulunduğunu bilen kişi, yeni bir sayfa için daha sağlam karar verebilir.

Yazı için de benzer bir ilişki kuruyorum. Başlık karakter taşıyabilir; uzun açıklama rahat okunmalı; küçük bir etiket içeriği sınıflandırmalı. Bunları yalnızca büyük, orta ve küçük yazı diye düşünmek eksik kalıyor. Her birinin ayrı işi var. Örneğin ürünün adını taşıyan iri başlıkla, teslim tarihini bildiren satır aynı biçimde bağırdığında, insanın önce hangisine bakmasını beklediğim belirsizleşiyor. Hiyerarşi, markanın bilgiyi nasıl sunduğuna dair bir karar.

02 /

Aynı fikir, farklı malzeme

Bir hizmetin tanıtım sayfası, bilgi kartı ve zarfı için çalıştığımızı düşünelim. Sayfada ayrıntıları kademeli gösterebiliriz. Kartın alanı sınırlı; elde tutulduğu mesafede okunması gerekiyor. Zarfın üzerinde ise adresin, işaretin ve boşluğun birbirine nasıl yer açtığı önemli. Üçünü aynı kompozisyonun farklı ölçüleri gibi ele almak yerine, ortak karakteri her birinin kullanımına göre kurarım. Aynı yazı ailesi korunabilir; başlığın büyüklüğü, satır sayısı ve yerleşimi değişebilir.

Baskıya geçişte dosyanın fiziksel olarak nasıl kesileceği de tasarım kararına katılıyor. Kenara ulaşan bir zemin için taşma payı, içerideki bilgi için güvenli yerleşim düşünülmeli. Adobe’nin baskı dokümantasyonu, taşmanın kesim ve baskıdaki küçük hizalama farklarını karşılamak için kullanıldığını açıklıyor. Gerekli ölçüyü üretim koşullarıyla doğrulamak gerekir. Ekranda iyi duran bir kenar, çıktıda aynı güveni vermeyebilir. Bu yüzden gerçek boyutta değerlendirme ve üretime uygun dosya kontrolü, benim için görsel çalışmanın devamı.

03 /

Kuralların tek bir adresi olması

Ortak kararlar farklı dosyalara ayrı ayrı yazıldığında, zamanla aynı rengin birkaç yakın tonu ortaya çıkabiliyor. Bir yerde boşluk değişiyor, başka yerde eski ölçü kalıyor. Yerel çalışmalarımda renk, yazı ve aralık kararlarını ortak bir kaynaktan üretmeye yönelik yapılar bulunuyor. Bu yaklaşımın sevdiğim tarafı, değişikliği tarif edebilmek: Hangi değer değişti, hangi çıktılara aktarılacak ve hangi yerlerin ayrıca gözden geçirilmesi gerekiyor? Kod burada tasarımın bakımını kolaylaştıran bir araç oluyor.

Ortak kaynağa her ayrıntıyı taşımak da şart değil. Özel bir afişin kompozisyonu kendi kararlarını gerektirebilir. Ben önce tekrar edenleri ayırırım: metin rolleri, temel renkler, logonun kullanılabilecek sürümleri, sık kullanılan aralıklar. Ardından ortama özgü kararları tanımlarım. Küçük bir simgeyle büyük bir tabela, aynı çizgiyi aynı kalınlıkta kullanmak zorunda değil. Kaynağın görevi tasarımcıya bütün cevapları vermekten çok, hangi kararların ortak olduğunu görünür kılmak.

04 /

Bir değişikliği nasıl devrederim?

Diyelim ki yardımcı metnin rengi değişecek. Sadece yeni renk kodunu paylaşmak, işin kapsamını açıklamıyor. Web sayfasındaki açıklama, basılı karttaki küçük bilgi ve videodaki kaynak satırı aynı role sahip olabilir; yine de her birinin kendi zemininde kontrol edilmesi gerekir. Böyle bir değişikliği devrederken kısa bir karar kaydı hazırlamayı faydalı buluyorum. Kaydın içinde şu dört bilgi yeterli bir başlangıç oluşturur:

  • Neden değişiyor: Hangi bilgiyi daha rahat okumayı veya ayırt etmeyi hedefliyoruz?
  • Nerede geçerli: Hangi metin rolü ve hangi yüzeyler bu karardan etkileniyor?
  • Neye bakılacak: Gerçek ölçüde okunurluk, zeminle ilişki ve diğer bilgilerle sıralama.
  • Hangi çıktı güncel: Kullanılacak dosya veya sürüm ve henüz yenilenmemiş parçalar.
05 /

Tutarlılığın iletişimdeki karşılığı

Growth ve pazarlama açısından bu düzenin değeri, bir insanın farklı karşılaşmalarda neyle karşı karşıya olduğunu daha kolay anlamasına katkı sunabilmesi. Reklamdan sayfaya, sayfadan bir belgeye geçtiğinde bilgi sırasının ve görsel tavrın birbirini taşımasını önemsiyorum. Bunun satışa etkisini yalnızca güzel göründüğü için varsayamam. Ama hangi parçanın aynı sözü sürdürdüğünü, hangisinin başka bir sesle konuştuğunu inceleyebilirim. Tasarımın ticari iletişimde üstlendiği görevi böyle somutlaştırıyorum.

Bu incelemede sevdiğim basit bir yöntem var: Logonun üzerini kapatıp parçaları yan yana düşünmek. Tipografi, yerleşim ve görsel dil arasında hâlâ ilişki kurulabiliyor mu? Ardından her parçaya kendi kullanımının içinden bakmak gerekiyor. Kart okunuyor mu, sayfa taranabiliyor mu, video metni okunabilecek kadar uzun süre ekranda kalıyor mu? Markanın karakterini korurken bu ihtiyaçlara cevap verebildiğimde, yeniden kullanılabilir bir tasarım düzeni kurmaya yaklaştığımı düşünüyorum.

AKLIMDA KALAN

Bir markanın görsel düzenini kurarken ortak kararları, yüzeye göre değişen kararları ve üretim kontrollerini birlikte tarif ederim. Yeni parçanın tanıdık görünmesi kadar, kullanıldığı yerde işini yapması da önemlidir.

Kaynaklar ve ileri okuma

Emir Yıldız
Emir Yıldız

Büyüme, pazarlama, tasarım, ürün ve veriyi aynı işin parçaları olarak ele alıyorum.

Biraz daha yakından ↗